நகை

இந்த நகையை
ஒரு பெண்ணின்
கழுத்திலணிந்து பார்க்க வேண்டும்
இல்லையெனில் கடைக்காரனைப் போல்
ஆழ்ந்து இருண்ட
ஒரு வண்ணப் பேழையில்
நன்றாய்ப் பார்த்து
மூடி வைக்க வேண்டும்.

அப்படித்தான் நான் இந்த நகையைப்
பாதுகாத்துக்கொண்டு
எப்போதும் நான் உன் முகத்தையே
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
எங்கும் உன் முகத்தையே
எப்போதும் நான் தேடிக்கொண்டிருக்கவேண்டும்.
எனும் நோக்குடனேதானே
வானத்தில் ஒளிரும் நட்சதிரங்களாயும்
பெருநகரங்களின் இரவுமின்விளக்குகளாயும்
கானகத்து மலர்ச் செறிவுகளாயும்
நீ சூடிக் கொண்டிருக்கும்
கழுத்தணியை மட்டுமே காட்டுகிறாய்!

உன்னை நான் கண்டு கொள்ளும்போதெல்லாமும்
அங்கே நீ உன் கழுத்தணியோடே நின்று
சிரிப்பதையே பார்க்கிறேன்.
ஓடிப்போய் நான் என் பேழையைத்திறந்துபார்க்க
ஆழ்ந்து இருண்ட அதன் வெறுமைதான்
எத்துணை பரவசப்படுத்துகிறது என்னை!