புல்தளத்தைவிட
அவன் அமர்ந்திருக்கும்
சிமெண்ட் பெஞ்சைவிட
நெருங்கிவரும்
அந்தி இருளைவிட
இருள் போர்த்தத் தொடங்கியிருக்கும்
இந்த மரங்களை விட
நடைப் பயிற்சி முடித்துக் கொண்டிருக்கும்
மனிதர்களைவிட
இந்த கொசுக்கள் அவனுடன்
மிக நெருக்கமாக...!
இந்த நகையை
ஒரு பெண்ணின்
கழுத்திலணிந்து பார்க்க வேண்டும்
இல்லையெனில் கடைக்காரனைப் போல்
ஆழ்ந்து இருண்ட
ஒரு வண்ணப் பேழையில்
நன்றாய்ப் பார்த்து
மூடி வைக்க வேண்டும்.
அப்படித்தான் நான் இந்த நகையைப்
பாதுகாத்துக்கொண்டு
எப்போதும் நான் உன் முகத்தையே
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
எங்கும் உன் முகத்தையே
எப்போதும் நான் தேடிக்கொண்டிருக்கவேண்டும்.
எனும் நோக்குடனேதானே
வானத்தில் ஒளிரும் நட்சதிரங்களாயும்
பெருநகரங்களின் இரவுமின்விளக்குகளாயும்
கானகத்து மலர்ச் செறிவுகளாயும்
நீ சூடிக் கொண்டிருக்கும்
கழுத்தணியை மட்டுமே காட்டுகிறாய்!
உன்னை நான் கண்டு கொள்ளும்போதெல்லாமும்
அங்கே நீ உன் கழுத்தணியோடே நின்று
சிரிப்பதையே பார்க்கிறேன்.
ஓடிப்போய் நான் என் பேழையைத்திறந்துபார்க்க
ஆழ்ந்து இருண்ட அதன் வெறுமைதான்
எத்துணை பரவசப்படுத்துகிறது என்னை!
அவன் பேசும் முத்துக்கள் எல்லாம்
எதிர்நின்று கேட்போர்
அணிகளாகமட்டுமே மாறிவிட்டன!
உதிராத முத்துக்களை
தன் உள்ளேயே வைத்துக் கொண்டவன்போல்
அவன் பேசாமலானான்
அவன் கண்களில் ததும்பின காண்
அந்த முத்துக்கள்!
காண்பவர்களால் மட்டுமே
காண்பவர்களாயும்
காணப்படுபவைகளாயும்
காதலாயும்
காதலின் செயல்களாயும்
உலவின காண் முத்துக்கள்!
தன் வண்டியின் ஒளியால்தான்
பிரதிபலிக்கும் ஒளியில்
தன்னைக் காட்டிக் கொண்டு செல்லும்
பாதையும் வண்டியும்
திடீரென்று நின்று விட்டது,
அடர்ந்து இருண்ட
அந்தக் காட்டில் தன்னந்தனியாய்
விளக்கெரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு வீட்டின்முன்!
என்ன ஒரு கேள்வி,
என்ன ஒரு பசி, தாகத்துடன்?
காணாததைக் கண்டுவிட்டதேபோல் ?
இனி போகவேண்டிய தூரம்
என்று ஒன்றில்லை!
இடம் என்று ஒன்றில்லை!
இனி எங்கிருந்தாலும் சரி
தான் இருக்கும் இடத்திற்கும்
சேர வேண்டிய இடத்திற்குமிடையே
பிரிவு என்பதே இல்லை!
எத்தகைய அநீதியைக் காண்கையிலும்
ஆபாசமான குழாயடிச் சண்டையில் கலக்காமல்
அம்மா தண்ணீர்க்குடத்துடன் வந்து கொண்டிருக்கும்
அழகைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார் மகள் நவீனா!
எப்படி அம்மா இது உன்னால் இயல்கிறது?
கோபமும் வெறுப்பும் கூப்பாடும் மிக்க
மாற்றுக் கட்சியாகிவிடாமல்
நாம் ஒருநாளும் இரண்டாகப் பிரிந்துவிடாமல்
அநீதியைக் கண்டுகொள்ள முடிந்தால்
அநீதிகள் அகன்று விடாதா?
மூன்றாம் மனிதன் என
நடுநிலையாளன் என வரும் ஒருவனும்
அநீதிக்குச் சோரம் போகிறவனாயிருந்தால்?
மூன்றாம் மனிதனும் வெளியிலிருந்துவராமல்
நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளுமிருந்து வந்தால்?
எல்லோரும் நவீனாவின் அழகான
அம்மாவாகிவிடுவார்களில்லையா?
குழாயடியில்தான் சண்டைவருமோ
பெருவெள்ளம் ஒன்று
நமக்குள்ளே கண்டடையப்பட்டிருந்தால்?
அதனை
எந்தச் சொற்களாலும் விக்கிரகங்களாலும்
வழிபாடுகளாலும் சடங்குகளாலும் கோயில்களாலும்
தேக்க முடியாது என அறிந்திருந்தால்?
அன்பு நவீனா,
என் மீதுள்ள உன் அன்பின்
காரணத்தைச் சொல்
எந்த ஒரு காரணம் இருந்தாலும்
அது அன்பு அல்ல, இல்லையா?
என்மிது ஒரு கோபமோ வெறுப்போ
இருந்தால் அதைச் சொல்
கண்டிப்பாக ஒரு காரணம் இருக்கும்
அதைக் கண்டுபிடித்துச் சொல்
நம் பார்வை அதனை அகற்றிவிடும்
முதலில் நாம் கண்டுகொள்ள வேண்டியது
இந்த உலகில் ஒரே ஒரு பிரச்னைதான்
இருக்கிறது என்பதைத்தான்!
பின்னலான விஷயங்கள் எல்லாம் உலகில்
சிக்கலாகத்தான் இருக்க வேண்டுமா, என்ன?
பின்னிவிட்டிருந்த தனது நீள் நெடுங் கருங்கூந்தலை
முன்னெடுத்து மார்மீதுபோட்டு_ அவர்
சிரித்துக்கொண்டு நிற்பதைப் பாருங்கள்!
அகலத் திறந்த
முதுகின் முழுநிலா
எதற்கான ஓர் உவமையுமல்ல, அல்லவா?
அழகின்மீது
அடுக்கடுக்காய் விழுந்துகொண்டேயிக்கும்
பூவிதழ்கள்போல்
மூடப்படவே முடியாததோர் அழகு!
அழிவில்லாத ஒன்றை
அறிவித்துக் கொண்டேயிருக்கும் ஒரு சொல்!
கவிதை என்பதால்
வேறு ஒரு வழியில்லாமல்
தோன்றிவிட்ட ஒரு படிமம்!
( வான்கோ பதிப்பகம் வெளியிட்ட தேவதேவனின் நிலவில் உதித்த கார்முகில் கவிதை நூலுக்கு லோகமாதேவி எழுதிய முன்னுரை)
தேவதேவன் அவர்களை 2018 ஆம் ஆண்டு காவிய முகாமில் முதன்முதலாகச் சந்தித்தேன். அமர்வுகளின் இடைவேளையில் வெயில் காய்ந்துகொண்டு பட்டுத்தலையணைகளைப் போல மலர்ந்திருந்த ஹைட்ராஞ்சியாக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் தேவதேவன் அருகிலிருந்த ஒரு அடர் ஊதா மலரைக்காட்டி, ‘இது எத்தனை அழகாருக்கு இல்லியா’ என்றார். அதற்கு முன்னர் அவரிடம் நான் பேசியிருக்கவில்லை.
முழுக் கட்டுரையையும் இங்கே படிக்கலாம்
கவிதை நூல் வாங்க இங்கே சொடுக்கவும்
கைகால் முளைத்த ஒன்றுபோல்
அவர் நின்றும் நடந்தும்
இவ்வுலகைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அவர் முன்னும் பின்னும் பக்கங்களிலும்
எங்குமாய் நின்று
அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது
பூஜ்யம்!
© Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP