1. வானில் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்
இந்தப் பறவைகள்
வானத்தையே சுமந்து செல்பவை போல்
எத்துணை பெரிய
பாரத்தைச் சுமந்து செல்கின்றன?
2. விண்மாளிகைகளைக்
கட்டி முடித்து விட்டன போல்
சிறகடிக்காமல் வானில்
மிதந்துகொண்டிருக்கின்றன
இந்தப் பறவைகள்
இவர்கள் சிறகுகள்தாம்
எப்போதும் அந்த மாளிகைகளைச்
சுமந்துகொண்டிருக்கின்றனவா?
தன் உடலைச் சுற்றி முடித்துவிட்டு
இவ்வுலகைக் காக்கும்
அலகிலா அழகை
அளந்துகாட்டும் முகமாய்
தோளிலிருந்து தொங்கி கை அசைக்கும் புடவை
முன்னோக்கிய தன் இலக்கிலேயே தானாய் !
அழகை நோக்கிய முடிவுறாத அழைப்பாய்!
மாறிவிடவில்லையா
கொஞ்சம் துளிகள்
இணைந்து வழியும்போது
கண்ணீராகவும்
ஈரமாகவும்
குட்டையாகவும்
குளமாகவும்
ஏரியாகவும்
கடலாகவும்
கார்மேகங்களாகவும்!
ஓடும் நதியைத்
தெப்பக் குளத்தில் தேக்கியது கோயில்
நாறியது நாளடைவில்
அறமின்மையைக்
கண்டுகொள்ள மறுத்த மனம்
’ஒரு விழுக்காடுதான்' என்று
ஒத்துக் கொண்டது.
அந்த ஒரு விழுக்காடுதானே
99 விழுக்காடும் பரவிவிடும் விஷம்?
இரத்தக் குழாய்களின்
அடைப்பு நீக்கும் மருத்துவத்தால்
இதயம் பலவீனமாகிவிட்டாலும்
மடிந்துவிடமாட்டோம் எனும் தைரியத்தில்
காதலின் ஒரு முகம் இது என
மென்மையையும் பொறுமையையும்
அமைதியையும்
நடிக்கிறது காண் நெஞ்சு!
புல்தளத்தைவிட
அவன் அமர்ந்திருக்கும்
சிமெண்ட் பெஞ்சைவிட
நெருங்கிவரும்
அந்தி இருளைவிட
இருள் போர்த்தத் தொடங்கியிருக்கும்
இந்த மரங்களை விட
நடைப் பயிற்சி முடித்துக் கொண்டிருக்கும்
மனிதர்களைவிட
இந்த கொசுக்கள் அவனுடன்
மிக நெருக்கமாக...!
இந்த நகையை
ஒரு பெண்ணின்
கழுத்திலணிந்து பார்க்க வேண்டும்
இல்லையெனில் கடைக்காரனைப் போல்
ஆழ்ந்து இருண்ட
ஒரு வண்ணப் பேழையில்
நன்றாய்ப் பார்த்து
மூடி வைக்க வேண்டும்.
அப்படித்தான் நான் இந்த நகையைப்
பாதுகாத்துக்கொண்டு
எப்போதும் நான் உன் முகத்தையே
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
எங்கும் உன் முகத்தையே
எப்போதும் நான் தேடிக்கொண்டிருக்கவேண்டும்.
எனும் நோக்குடனேதானே
வானத்தில் ஒளிரும் நட்சதிரங்களாயும்
பெருநகரங்களின் இரவுமின்விளக்குகளாயும்
கானகத்து மலர்ச் செறிவுகளாயும்
நீ சூடிக் கொண்டிருக்கும்
கழுத்தணியை மட்டுமே காட்டுகிறாய்!
உன்னை நான் கண்டு கொள்ளும்போதெல்லாமும்
அங்கே நீ உன் கழுத்தணியோடே நின்று
சிரிப்பதையே பார்க்கிறேன்.
ஓடிப்போய் நான் என் பேழையைத்திறந்துபார்க்க
ஆழ்ந்து இருண்ட அதன் வெறுமைதான்
எத்துணை பரவசப்படுத்துகிறது என்னை!
அவன் பேசும் முத்துக்கள் எல்லாம்
எதிர்நின்று கேட்போர்
அணிகளாகமட்டுமே மாறிவிட்டன!
உதிராத முத்துக்களை
தன் உள்ளேயே வைத்துக் கொண்டவன்போல்
அவன் பேசாமலானான்
அவன் கண்களில் ததும்பின காண்
அந்த முத்துக்கள்!
காண்பவர்களால் மட்டுமே
காண்பவர்களாயும்
காணப்படுபவைகளாயும்
காதலாயும்
காதலின் செயல்களாயும்
உலவின காண் முத்துக்கள்!
தன் வண்டியின் ஒளியால்தான்
பிரதிபலிக்கும் ஒளியில்
தன்னைக் காட்டிக் கொண்டு செல்லும்
பாதையும் வண்டியும்
திடீரென்று நின்று விட்டது,
அடர்ந்து இருண்ட
அந்தக் காட்டில் தன்னந்தனியாய்
விளக்கெரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு வீட்டின்முன்!
என்ன ஒரு கேள்வி,
என்ன ஒரு பசி, தாகத்துடன்?
காணாததைக் கண்டுவிட்டதேபோல் ?
இனி போகவேண்டிய தூரம்
என்று ஒன்றில்லை!
இடம் என்று ஒன்றில்லை!
இனி எங்கிருந்தாலும் சரி
தான் இருக்கும் இடத்திற்கும்
சேர வேண்டிய இடத்திற்குமிடையே
பிரிவு என்பதே இல்லை!
© Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP